حرفهای رایگان

چله نشستم دفتر خداوند را

تمام ورقها عکس تو بود

این آخرین پک را بیاد تو آه می کشم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گریستم

تمام خودم را

هر شب

تو

فقط در خوابهایت

پرنس های کاتولیک را لبخند می زدی

خدا را صدا می زنم

در قبض و بسطی شیطانی

کنار کوچه لبخندی ایستاده

خدایا

این رمز چگونه باز می شود

مرکبم بوی شراب می دهد

درونی خنک می کنم

کاری نمی شود کرد

کاغذ ها

همیشه زود تر در آتش می سوزند

آینه چند روزیست دیوار پشت سرم را نشان می دهد

حالا می فهمم چرا مرا ندیده از کنارت گذرانیدی

از استکانها عبور می کنم

ذهن تمامیشان را می کاوم

تنها بلندگو راست می گوید

(( وسایل ایاب و ذهاب درب مسجد مهیا می باشد))

افسوس

من نمی توانم کبریتی .......

صبوری می کنم

نا امیدی وصل کسی را

که جغرافیای صورتش بهشت را به یادم می آورد

پارو می زنم

در ساحل دست تکان میدهی

سقوط می کنم در خیابانی یک طرفه

آتش می گیرم

((تهران واحد مرکزی خبر))

نوشته شده توسط فواد در سه شنبه هفتم مهر 1388 |

دکتر گردش خونم را زیر سئوال می برد

وبا افتخار مهر می کند نامه ی فدایت شوم را

و تو هنوز می دانی چطور نقش بازی کنی

نگاه

گرامر نمی خواهد

می بینمت در محیطی که دستهایم را

بوی اشک معنا کرد

نگاه کن

هنوز بهار را با ((ه)) دو چشم می نویسند

جگرهای خون را به سیخ می کشم

و ماه

هنوز

خانه نکرده تا آتش بپا کنم

که چرا نیستی

دستهایم بوی نفت می دهد

تا

بدون تو

بدون تو هیزم بسوزانم

خلسه ی خیس

طوفان شن

خانه کویری مادر بزرگ مرده را پس نمی دهد

نوشته شده توسط فواد در سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388 |

آقا لطفا" یک روزنامه

زل می زنم به تیتر درشتی که نا تو را داد میزند

آه میکشم

از زمین تا ماهی که روزها طلوع می کند

همیشه سهم من از شهر

ضجه های زایمان شعرهایم بود

آقا روز نامه نه

لطفا" یک سیگار ...

پوست می اندازم

غزل به غزل

ولی

هنوز

روحم در چشمهایتان گرفتار در آمدن است

برای خودم چاقو می کشم

آسمان گریه نمی کند

وهنوز تاکسی درب منزل انتظار مرا می کشد

آقا استارت بزنید

بالم زیر چرخ عقب گیر کرده است

پیشانی ام منفجر می شود

روی پیاده روئی

که

منزل به منزل گرفتارم کرد

پیر مردی جاروکش

جمعم می کند در خاک اندازی گرسنه

وتو ابتدای شعرهای مرا فریاد می کشی

مطمئن باش

اقرار می کنم

وقتی آنقدر تنها شدم که افقها

صدای مرا نشنوند

پس فعلا" صدای این ضبط کهنه را بلند کن

می خواهم

چایی ام را بی دغدغه کوفت کنم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته شده توسط فواد در یکشنبه هشتم شهریور 1388 |

هبوط می کنم

در خیال دختری متفرعن

چشمهایش تورق ام را با ساطور امضا میکند

وبه سیخ کشیده میشوم

روی اجاقی که درویشی کنارش تریاک دود میکند

________________________________________________________

هم می زنم

جهان را

در ته استکانم

با ایدئولژی قهوه خانه

___________________________________________________

رنگ یعنی چشمانت

هرچند

. سهم من

نرسیدن بود

_______________________________________________________

به خدا آگاهی می رسم

وقتی

لمس می کنم

تو را

در خود حقیقی ام

_____________________________________

گیسو باز کن

اسفند آتش بده

من مدیریت دلم را بلد نیستم

__________________________________

شهر

درختها آشیانه می ریزند

ابرها ادرار می بارند

و من هنوز co2 می تنفسم

__________________________________

اخراج می شوم

با هویتی به پوچی کارتهای شناسایی

من

بدون نام تو

مجاز به زندگی نیستم

______________________________________

نوشته شده توسط فواد در جمعه نهم مرداد 1388 |

نظاره میکنم جهان را در پنجره ای به وسعت 17اینچ

ودنبال تو می گردم

در بین کوه های پنج قله

افسوس

تمام کابلها دروغ می گویند

__________________________________________

سکوت اختیار می کنم

وقتی آسمان ادراک دیگران

پرواز را بر نمی تابد

شکستن

میراث نسل عقیم شده ی من است

______________________________________

چله می گیرم ذکرچشمهایت را

در خانقاه درماندگی ام

به شهود که می رسم

من مرداب

و تو در عمق دریا های آزاد می رقصی

______________________________________________

بازی کرده ام با اسباب بازی هایم

و عروسکی که

پیرم کرد

هنوزهم بالای دار

در چشمان عروسکان جا مانده ام

____________________________________________

با همه ی شاعرانه ها غریبم

ودلم همیشه در ویترین غزلی خاک می خورد

آه

من هیچ وقت

شاعر نمی شوم

_____________________________________________

روزی که استخوانهایم هوا می خورند

شاهد باش

هیچ کجای ذهن من

خالی از تصویر دختران خدا نبوده

___________________________________________

دخیل می بندم به دستگیره ی درها

و کمین می نشینم

شاید

چند درجه تکان پنجره ام

نوید آمدنت باشد

____________________________________________

نوشته شده توسط فواد در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388 |

ساعتها جلو می روند

آدمها عقب

الحمد لله بازار داغ است

شب هم ستاره نشان میدهد

تا

کسی به تاریکی نیندیشد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تاوان عشق پس میدهم

در هبوطی

که

بوی چشم می دهد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لابلای شهر می لولم

خیابانها بوی رژ لب گرفته

کوچه ها کوچه نامردها

سیگار شکسته ام را به هم می چسبانم

و فندک می کشم آرزوهایم را

آخرین ماشین

اولین لجن شهر را به صورتم می پاشد

((مبحث امروز هنر مدرن))

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ورق

ورق می خورم

مثل اسکناسهای ۵۰۰۰۰ تومانی

لای انگشتان دختران پلشت

می روم با دود سیاهی به آسمان هفتم

و می سقوطم پشت دیوار پارک

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته شده توسط فواد در یکشنبه سی و یکم خرداد 1388 |

گره به گره

چله به چله

می بافم تصویری از شهری با دختران هزار بوسه

وعربده میزنم گیسوان کنیزکی بلوند را

در حوالی حلبی آباد

__________________________________________

مشتاق سکه های آهنی ام

که تبعیدم کردند

میان بانکهای مدرن

چراغی روشن می شود

تا فندکم را خاموش کند

تو

هنوز

لای انگشتت

سیگاری داری

به بلندای عمر من

________________________________________________

کنار خیابانهای این ده

شهریست از عروسکهایی با رژلبهایی ارزان

دامنهایی آلوده

گاهی بو کن

اسکناس های بو گرفته ی ملعون را

درویش رمل می ریزد

و من

پی می برم

چند قرن از مردنم گذشته

__________________________________________________

فکر می کنم

به تو

که کجای شهر بالا می آوری

بوی لاشه ی کدام مجنون

تو را لیلا می کند

از کنارم عبور می کند

پسرکی ادکلن فروش

و من

به یاد تو

اورا بو می کشم

_______________________________________________________

نوشته شده توسط فواد در جمعه یکم خرداد 1388 |

صبر

زخم

سرنوشت

تحمل میکنم

حتی دود نفرت هایتان را

ومی مانم در انزوایی زنده

با تمام قوای تحلیل رفته ام

می رسد روزی که طلسم ساحران باطل شود

تا ققنوس ها جایی برای سوختن بیابند

آن روز دیر نیست .

در پیله ام می مانم

و تنهاییم را به تنهایی تجربه میکنم

_______________________________________________________

تفنگهای سرپر تا خرخره پر از باروت و ساچمه

ودر روبرو هنوز

قلب عاشقی

نمی تپید

_______________________________________________________

دقایقی موهوم با چشمانت سپری شد

ای حتک حرمت عقل عاقبت اندیش

ای عشق بی قاف

می دانم تیغ گیوتین اعدامم را آبدیده کردم

وقتی

لگدمال احساسم شده بودم

حالا دل میدهم به نغمه ی سنتورهای پایورسالار

________________________________________________________

نبضم را نگیر

بگذار سیگاری بگیرانم این دم آخررا

با یاد چشمواره ها ی روشن

حالم خوب نیست رفیق

می خواهم بالا بیاورم در دیگ آش عروسیم

________________________________________________________

زیر خاک خوب است

دانه ها جوانه می زنند

وقلب زمین همیشه در طپش است

لطفا"

خنجرم را با من دفن کنید

________________________________________________________

نوشته شده توسط فواد در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388 |

این روزها تفریح ام چرخاندن موج رادیوست

می شنوم

از سمفونی های موتزارت تا ملا ممد جان

و چای نبات

این شراب شیرگیر

__________________________________

من و تو هم نسلیم ولی بین مایک قرن فاصله

و من

بی تو

سالهاست منتظر نجات خویشم

چای ات!

اینجا

مدت پذیرایی ۱۵ دقیقه است

__________________________________

گاهی رسالت طنابها دار شدن است

__________________________________

جشن می گیرم بی پناهی ام را

با یک پیاله اشک

__________________________________

شب اول غریبی

مثل شب اول قبر است

وسقف بی پناهی شب با ستارگان بی حیاء

در فکر زدن راه مسافران سوخته

__________________________________

فقط باش

هر چه می خواهی باشی

سکوت یا تکلم

فرقی نمی کند

___________________________________

وپندارهای پوسیده ی مجرمان

می کاود

نگاه های بی صبرانه ی مردم را در پای دار

محکوم من و توایم

__________________________________

نوشته شده توسط فواد در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388 |

طغیان اشکهایم را به زمینهای عقیم دوست داشتن میرسانم

شاید این برهوت میلاد جوانه را خوش امد گوید

من ۲۷ قرن در انتظار تو بودم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر زنده بمانم تابوتم را به دوش میکشم تا بلعیدنم را در ان به تماشا بنشینی

خورشید سرد نگاه های اینجا ماتم و خاکستر را در قلب مندرسم زنده می کند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به چشمانت که نگاه میکنم

هوای دلم ابری

می شود

باران باران باران

حالا می خواهم تاوان عشقهای نا فرجام را بدهم

میگذرم به هوای سر شکستن

دریغ از یک ریگ کوچک

اوضاع بدی شده

وقتی کلاغهای پیر صدای مرا برای تو آوردند

تو

در حال خوشبخت شدن بودی

با صدای باس و رقص نور های دروغین

من قرنهاست که گم شده ام بانو

میروم بیابان تا ذهن پوچ خاک ضربه کاری اش را به پیشانیم وارد کند

خدا مرا نگهدار

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پرواز را مسخره نکن .بالها حتی در خواب هم رشد میکنند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته شده توسط فواد در جمعه بیست و سوم اسفند 1387 |