حرفهای رایگان

حضور ویروس ها را حس میکنم

میهمانهای خوبی هستند

تا وقتی که با عث درد سر نشوند

_______________________________________________________________________________

این شبها خواب می بینم

خواب مردی را که پاهایش باطلاق گیر شده

برادر جان

کاش می فهمیدی

مسافر یعنی چی

آن وقت پایان این تراژدی را

هیچ وقت

....

.......

باور نمی کردی

_____________________________________________________________________________

شراب

نگاه تو بود

در پیاله زمانهایی که وارونه اش کردم

برگشتم

به نیمکتی که حضور خدا در آن روشن بود

و معلمی

که عشق را ورق ورق می آموخت

وپدر بزرگی

که همه چیز را در خشت خام میدید

_____________________________________________________________________________

نوشته شده توسط فواد در پنجشنبه ششم بهمن 1390 |

سماور برای سیگار پدربزرگ جوش میزد

خستگی در شال کمر

گوسفندها دوقلو زاییدند

برف آمد

پدر بزرگ با خنده وضو گرفت

من پشت شیشه های مه گرفته

آهسته

بزرگ شدم

خدا را باور کردم همانطوری که پدر بزرگ زندگی را

_____________________________________________________________________________

عروس می برند

فرهاد بی خبر

فرهاد بدبخت

فرهاد از سرما.....

فرهاد

فقط

تیشه

تیشه میرقصاند کوههای زاگرس را

و می پندارد

هنوز

شیرین در انتظارش چله میکشد

______________________________________________________________________________

ورق می زنم

فقط رد پای غریبه ایست که آشنا بنظر میرسد

دوباره بوی درد

سوال زندگی ام را خواننده ترک پاسخ میدهد

مابقی داستان هم گفتن ندارد

برادر همدرد

_____________________________________________________________________________

نوشته شده توسط فواد در چهارشنبه چهاردهم دی 1390 |

زن-قطارفشنگم را پرکن

اینبار دره ها حرف دیگری دارند

اشکهایت را پاک کن تا قدمهایم بوی ماندن برندارد

هرچند

این سفر برگشتی ندارد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هنوز مجنون بیابانگرد است

هنوز فرهاد کوه کن

....فقط شکل داستان عوض شده

هرچه میکشیم

از یک نظری میکشیم که حلال بود

امسال آبادی مشکل آب داشت

سهراب کاشانی همه را سرکار گذاشت

ولی من آبهای دنیا را گل میکنم

وکفتران فرودست را شکار

.روی زیبایی که نباشد دوبرابر شدنها یاد آور تکسیر سلولیست

غریبه نیستی

هر چند سوالی بودی که پاسخش برایم گران تمام شد

من

مردی هستم که با چشمهایم فریاد میزنم

صبر میکنم

تحمل میکنم

تجسم میکنم

تصور میکنم

ولی

تابلو میگوید

"استعمال دخانیات ممنوع"

و این قطار قراضه هم معلوم نیست کی به مقصد میرسد

نوشته شده توسط فواد در جمعه بیست و پنجم آذر 1390 |

همین

.سخت ترین کار

سفر برای نگاهیست که هیچ وقت انتظار تورا نمیکشد

در میان این کوهها

کومه ی صیادیست

که عشق

تمام تیرهایش را سهم سنگها کرده

هرچند آهوها برنو شکسته اش را پوزخند میزنند

هرچند این جمله شعاریست

باور کن

مغناطیس یعنی چشمهایش

نوشته شده توسط فواد در چهارشنبه بیست و پنجم آبان 1390 |

زندگی ام

مرور می شود در نگاه مظلومانه خیسی

که هیچ وقت

درک نکرد واقعیت چیزدیگریست.

لطفا" کارت خود رابردارید

امضای غربتم را پای کدامین حکم بیندازم؟

تا

لقمه چرکی را....

مافقط

مدعیان خوبی هستیم

هنوز لباسهایم

بوی نفت و بخاری وسرمای دبستان می دهد

ما...

دراین سرزمین زود مرد میشویم

سوار که شدم بستن در الزامی بود

درختان

کنارم آهسته میگفتند

این قطار بی مقصد ایستگاهی ندارد

اینجا

بعد چندم یک سفر شخصیست

جلوی آینه معلم میشوم

ازکلاس که می آیم

کفشهایم بوی نفت ورنگ میدهد

من از هیچ کس انتظاری ندارم

دلم تنگ میشود

برای استکانهای جرم گرفته براتعلی

دلم تنگ میشود

برای شاشیدن بزغاله پدر بزرگ زیر کرسی سرما

دلم تنگ میشود برای دودسفید موتور دایی رضا

دلم .....

من در شهر با حیثیت اجدادم بازی میکنم

نوشته شده توسط فواد در جمعه یکم مهر 1390 |

شعری از فاضل نظری:

((بی لشگریم ، حوصله شرح قصه نیست

فرمانبریم ، حوصله شرح قصه نیست

با پرچم سفید به پیکار میرویم

ما کمتریم ، حوصله شرح قصه نیست

فریاد میزنند ببینید و بشنوید

کور و کریم ، حوصله شرح قصه نیست

تکرار نقش کهنه خود در لباس نو

بازیگریم ، حوصله شرح قصه نیست

آیینه ها به دیدن هم خو گرفته اند

یکدیگریم ، حوصله شرح قصه نیست

همچون انار خون دل از خویش میخوریم

غم پروریم حوصله شرح قصه نیست

آیا به راز گوشه چشم سیاه دوست

پی میبریم ؟ حوصله شرح قصه نیست))

نوشته شده توسط فواد در یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1390 |

چوپان گرگ ها ميشوم

حالا كه مراتع

از عطر آهو ها پر است

نوشته شده توسط فواد در دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389 |

اتوبوس های خراب را دوست دارم

بلیط دوسرمیگیرم

ومی کاوم فضای بو گرفته ی این قراضه را

که نوارهای یساری سی سال جاده های دربه دری را در آن فریاد کشیدند

امروز روز وارونه هاست

ودیروز را سر می برند

پشت کوچه پس کوچه های لاله زار

وتو

هنوز روی گلگیرت ((بی تو هرگز)) می نویسی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تکرار می کنم

روزهارا در کوچه های خاورمیانه

و هیچ کجای تاریخ ادراک مرا جدی نمیگیرد

هرچند

نگاه تورا سرمی کشم

خوش خیال همسایه ما بود با تفنگی سر پر

شاید مادرم روزی که پسر شدم

دکتر خونم را گرفت

دست مرا خدا

روح مرا نگاه

و تنهایی میراث جوانی من بود

این قضیه را جدی نگرفتم

تا

تبدیل شدم

به نوای

بالابان نواز ازمیری

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اسکار دربدری می گیریم

روی تختهای دونفره تنها می خوابیم

آه

مادربزرگ همه چیز را میفهمید

وما

در عصر اتم

هیچ چیزی را درک نمی کنیم

...

.....

ما مسخ شده ایم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوشته شده توسط فواد در چهارشنبه ششم مرداد 1389 |

بار میزنم

زندگی ام را

در ته سیگار درویشی خاموش

وفرار میکنم الی النگاه تو

بی خویش

نگاهم خیس می شود

در این تدخین شبانه

همیشه

بی تو بودن

تکرار مکررات شعرهای من است

کابل یا ازمیر

بغداد یا تاشکند

بیروت یا ...

اصلا" همین کوچه های اصفهان

همه جا شراب نگاهت هست

بی درصد و

بی دردسر

می بینم

تنها ترا

جمود ذهن پر خورم را باور کن

در این انزوای خیس

هنر مند منم

که نگاهت میکنم

در بین شهری روانی با بوی سرب و رژ

و اسکناسهای مقدس

کفشهایم

بوی کافور می گیرد

تو

بالای سلسله جبال قاف

هنوز

خوش رقصی میکنی

نوشته شده توسط فواد در دوشنبه سی ام فروردین 1389 |

شرمنده

حوصله ای نیست

نوشته شده توسط فواد در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388 |